ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့ေသာ လြန္ခဲ့သည့္ (၅) ႏွစ္က ၿမိဳ႕ႏွင့္မတူေတာ့။ လူအမ်ားက ယခင္ကလို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခံရမွာကို စိုးရိမ္ရွက္ရြံ႔ေနျခင္း မရွိေတာ့။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရသည္မွာ လူအမ်ားႏွင့္ ပိုမိုေပါင္းသင္း တတ္လာ၊ ပိုယံုၾကည္မႈရွိလာၿပီး လြတ္လပ္လာပံုရသည္။
လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္က်ေနတတ္ေသာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး မ်ားလည္း လမ္းေထာင့္တိုင္းရွိ သူတို႔၏စားက်က္မ်ားကို စြန္႔ခြာခဲ့ရၿပီ ထင္သည္။ အေမွာင္မ်ားထဲ၌ ထိုသူမ်ား ရွိေကာင္းရွိေန ႏိုင္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔ဖန္တီးထားခဲ့သည့္ စိုးရိမ္တင္းက်ပ္ေနမႈမ်ားက ေျပေလ်ာ့သြားခဲ့ၿပီ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ ညခင္း ေမွာင္ခ်ိန္ျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာမ်ားက အေမွာင္ထုၾကားတြင္ ေရြ႔လ်ားသြားလာေနၾကသည္။ ဤျမင္ကြင္း က မိမိအဖို႔ အထူးစိတ္လႈပ္ရွားစရာ။ ည၏မီးေရာင္မ်ားက ၎၏ပင္ကို႐ုပ္သြင္ထက္ ၿမိဳ႕ေတာ္၏ ခံစားမႈပိုင္းဆိုင္ရာသ႐ုပ္ကို ပို၍ထင္ဟပ္ျပေနသည္။ အျပင္ပန္းတြင္ေတာ့ အရာ၀တၳဳမ်ားက မိမိအမွတ္ရခဲ့သည့္ အေနအထားထက္ ပို၍တည္ၿငိမ္ သေယာင္။ သို႔ေသာ္ အျပင္ပန္းျမင္ကြင္းမ်ားသည္လည္း လွည့္ျဖားတတ္သည့္ သေဘာရွိပါသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ ေမွာင္မည္း ေနေသာ လမ္းမမ်ားထက္၌ အေပ်ာ္ရွာသူတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ သတိႀကီးစြာထားေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားထဲ၌ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားကအတိုင္း စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား ရွိေနေသးသည္ကို မိမိခံစားရသည္။ မီးပ်က္ျခင္း၊ ႀကီးမားက်ပ္တည္း လာေသာ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ သတင္း အဆက္ျပတ္မႈတို႔ေၾကာင့္ သူတုိ႔၏ အနာဂတ္အတြက္ ဆက္လက္ မေမွ်ာ္လင့္ရဲစရာ ျဖစ္ေနရသည္။
ယခင္ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္း၏ ႏြမ္းလ်ေနၾကေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္သားမ်ားက တကယ္ပဲ ပို၍ပြင့္လင္းစြာ ဆက္ဆံတတ္လာၾက ပါၿပီလား။ လြန္ခဲ့ေသာ (၅) ႏွစ္ကထက္ ပိုမိုေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါၿပီလား။ ျပင္ပဧည့္သည္တဦးအတြက္ ေျဖဆိုရန္မလြယ္ကူလွပါ။ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကသာ ေျဖႏိုင္စြမ္းၾကပါလိမ့္မည္။ ကင္မရာ၏ ျမင္ကြင္းမ်ားမွတဆင့္ ျမင္သမွ် တင္ျပလိုက္ရပါသည္။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ ဧရာ၀တီ မဂၢဇင္းမွ Pat Brown ၏ City at Night ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုပါသည္။
| < Prev |
|---|
My whole point for above article is day to day life and poverty are everywhere, in every corner of the cities. It is not an avoidable. As for you, it is just an day to day expressions in one of the paper, but I don't see any taste in your article. Burmese people are strong and brave, and in a way, we can live in harmony of human suffering.