မီဇိုရမ္ျပည္နယ္ အိုက္ေဇာျမိဳ႕လယ္ရွိ ၃ ကီလုိမီတာ ရွည္လ်ားေသာ လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ မီဇိုး႐ိုးရာ၀တ္စံုမ်ားျဖင့္ အကသမား ၁၀၇၃၆ တို႔က ၇ မိနစ္ၾကာျမင့္သည့္ ႐ိုးရာသီခ်င္းျဖင့္ ယမန္ေန႔ ေန႔လယ္၌ ကျပခဲ့ၾကျပီး ကမၻာေပၚတြင္ လူအမ်ားဆံုးပါ၀င္ေသာ၊ အရွည္လ်ားဆံုးေသာ၊ အၾကီးက်ယ္ဆံုးေသာ ၀ါးညွပ္အက အျဖစ္ စာရင္း၀င္ႏိုင္ရန္ ၾကိဳးပမ္း ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္က ဂင္းနစ္စာအုပ္တြင္ မွတ္တမ္း၀င္ထားသည့္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံမွ ၀ါးညွပ္အကတြင္ ကျပသူ ၇၇၀၀ သာ ပါရွိခဲ့သည္။မီဇိုးတို႔၏ ႐ိုးရာအက မတိမ္ေကာေစရန္ႏွင့္ ကမၻာကသိေစရန္အတြက္ ဤသို႔လုပ္ေဆာင္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း မီဇိုရမ္ျပည္နယ္ ၀န္ၾကီးက သတင္းေထာက္မ်ားကို ေျပၾကားေၾကာင္း အိႏၵိယ သတင္းဌာနမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
“ဒီလို မွတ္တမ္း၀င္သြားေတာ့ က်မတို႔ ဒီပြဲမွာ ပါ၀င္ခြင့္ရလိုက္တာကို အရမ္း၀မ္းသာမိပါတယ္”ဟု ၀ါးညွပ္အက ကသည့္ မီဇိုးအမ်ိဳးသမီးတဦးက ဧရာ၀တီသို႔ေျပာသည္။
အဆိုပါ အကအဖြဲ႔မ်ားတြင္ မီဇိုရမ္ျပည္နယ္တ၀န္းမွ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား၊ မီဇိုးလူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ား ႏွင့္ မီဇိုရမ္ ျပည္နယ္တြင္း ေရာက္ရွိေနေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတခ်ိဳ႕တို႔လည္း တေပ်ာ္တပါး ပါ၀င္ကျပၾကသည္ဟု ေဒသခံမ်ားကဆိုသည္။
မီဇိုးဘာသာျဖင့္ Cheraw ေခၚေသာ ၀ါးညွပ္အကမွာ Chapchar Kut ေခၚ ေကာက္ရိတ္သိမ္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ႏွင့္ ေဆာင္းရာသီကုန္ဆံုးျခင္း အထိမ္းအမွတ္ ႐ိုးရာပြဲေတာ္တြင္ ႐ိုးရာတူရိယာမ်ားျဖစ္သည့္ ေမာင္း၊ လင္းကြင္း၊ ႏြားေနာက္ ဦးခ်ိဳ စသည္တို႔ျဖင့္ တီးမႈတ္၍ခမ္းနားစြာ ကျပေလ့ရွိသည့္ ႐ိုးရာ အကတခုျဖစ္သည္။
၀ါးညွပ္အက ဆိုသည္မွာ အကြာအေ၀းတူညီစြာ ေလးကြက္က် စီတန္းခ်ထားေသာ ၀ါးလံုးရွည္မ်ားကို စည္းခ်က္က်က် ၀ါးတလံုးႏွင့္တလံုး႐ိုက္ခတ္သည့္ၾကားတြင္ ကျပသူမ်ားက အလွည့္က် ၀င္ထြက္ကျပရေသာ အကတမ်ိဳးျဖစ္သည္။
အဆိုပါ ၀ါးညွပ္အကကို အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ ဗီယက္နမ္၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုးနီးရွား၊ ဖိလစ္ပိုင္ႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔တြင္လည္း ကြဲျပားသည့္ ကျပပံုမ်ိဳးျဖင့္ ျမင္ေတြ႔ႏိုင္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္မူ ကရင္တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားတို႔၏ ႐ိုးရာအကအျဖစ္ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည္။
ခ်င္းျပည္နယ္ႏွင့္ ထိစပ္ေနေသာ မီဇိုရမ္ျပည္နယ္တြင္ ရက္ကန္းႏွင့္ ကုန္သြယ္မႈမ်ား လုပ္ကိုင္ေနေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳး တို႔ သည္လည္း ထို ကပြဲသို႔ သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈခဲ့ၾကျပီး ျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ကမၻာသိရန္ ျပဳလုပ္ခြင့္ရခ်င္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။
“သီခ်င္းသံနဲ႔ ၀ါး႐ိုက္သံေတြၾကားက စည္းခ်က္က်က် က ေနတာကို ၾကည့္ရတာ သိပ္လွတယ္။ အိုက္ေဇာတျမိဳ႕လံုး တီဗီအၾကီးၾကီးေတြနဲ႔ အဲ့ဒီ အကကို ျပေနတယ္။ ျပည္နယ္လူၾကီးေတြကလည္း ဒီအတြက္ အားေပးတာေတြက အားက် စရာပဲ”ဟု ျမန္မာျပည္သား ကိုေထြးက ေျပာျပသည္။
သူကဆက္၍ “က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာလည္း ဒီလိုလွတဲ့ ႐ိုးရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ သူတို႔ေတြ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈမေပ်ာက္ ေအာင္၊ ကိုယ့္႐ိုးရာကို ကမၻာက သိေအာင္လုပ္တာမ်ိဳး က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ကလည္း အတုယူေစခ်င္တယ္။ လုပ္သင့္ တယ္လို႔ထင္တယ္။ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး က်ေနာ္တို႔လည္း ကိုယ့္ျမန္မာ့ရိုးရာေတြ၊ အကေတြကို ကမၻာကသိေအာင္လုပ္ေစခ်င္တယ္” ဟု ေျပာဆိုသြားသည္။
Set as favorite
Bookmark
Email this
Hits: 4270
Comments (2)
written by lwin khine, March 13, 2010
I give my full admiration and compliment to the Chapchar bamboo dancers in Mizoram. I really appreciate the way they are upholding as well as upgrading their cultural dance including this Chapchar Kut dance. As far as i know, i ever read that an Asian linguist, Shakespear wrote a number of decades back in the past, according to his linguistic survey, that the hill people who are living in Myanmar are called "Chin" and those in India are called "Kuki". Further, they are also under different various names according to their dialectical groups such as Mizo or Zofa, Thadou, Paihte, Hmar, Kipgen, Haokip, Sithlou, Zo, Kom, Vaiphei, etc being under the name of "Kuki" as a generic term historically; and Hakha, Falam, Teddim, Mindat, Matu, Kampalet, Paletwa, Haokip, Kipgen, Mizo, M'ro, Yaw, etc bearing the name of "Chin" as a governmental, generic name historically. Therefore, this two group pluses only one. They have the same origin and tradition regardless of having distinctive differentiated dialects. I really admire of what the Mizos in Aizawl, India, have done with their cultural settings breaking the world Guinness book records in this bamboo dance. Besides, i ever heard that they gained a prize or something like breaking a world record in area of book publication, I might be wrong with this uncertain memory i have. If ever somebody knows well about it, kindly share it to all of us. 
-
- +0
-
-
Write comment
| < Prev | Next > |
|---|
